Stwardnienie zanikowe boczne

Stwardnienie boczne zanikowe (SLA)

jest szybko postępującym schorzeniem neurologicznym, w którym dochodzi do stopniowego pogorszenia funkcji motorycznych. Zapadalność na SLA szacuje się na ok. 5 przypadków na 100000 osób. Największa ilość zachorowań występuje w 5. i 6. dekadzie życia. Od momentu postawienia diagnozy do śmierci mija średnio od 3 do 5 lat. W niektórych przypadkach może wynosić nawet 10 lat. Stwardnienie boczne zanikowe prowadzi do szybkiego kalectwa, niezbędna jest kompleksowa fizjoterapia.

Etiologia stwardnienia zanikowego bocznego nie została do końca wyjaśniona. Do najważniejszych mechanizmów powodujących uszkodzenie górnego i dolnego neuronu ruchowego zalicza się: stres oksydacyjny, toksyczność kwasu glutaminowego, dysfunkcje mitochondriów, zaburzenia transportu aksonalnego. Stwardnienie zanikowe boczne może też mieć przyczynę w mutacji genowej.

W początkowym stadium stwardnienie zanikowe boczne dzieli się na dwie podstawowe postacie tj. kończynową i opuszkową. W postaci kończynowej charakterystycznym objawem jest niedowład kończyn oraz bóle i kurcze mięśni, drżenie pęczkowe, spastyczne napięcie mięśni, przewlekłe zmęczenie. W postaci opuszkowej mamy do czynienia z dysartrią, dysfagia, nadmierne ślinienie.

Bezpośrednimi przyczynami śmierci w stwarnieniu zanikowym bocznym są niewydolność oddechowa, zachłystowe zapalenie płuc oraz w przypadku długotrwałego unieruchomienia zakrzep płuc.

Rehabilitacja w stwardnieniu zanikowym bocznym

Zasadniczym celem rehabilitacji w SLA jest poprawa jakości życia pacjenta. Usprawnianie ma za zadanie poprawić wydolność, spowolnić proces postępu choroby. Opóźnia pojawienie się zaników mięśniowych i zaburzeń oddychania. Postępowanie fizjoterapeutyczne powinno być wdrożone jak najwcześniej by umożliwić choremu jak najdłuższe zachowanie samodzielności. Kompleksowy program rehabilitacji w stwardnieniu zanikowym bocznym powinien być prowadzony poprzez współpracę wielospecjalistycznego zespołu w skład którego wchodzą: neurolog, fizjoterapeuta, pulmunolog, laryngolog, logopeda i psycholog. Rehabilitacja powinna być zaplanowana indywidualnie i dostosowana do aktualnego stanu psycho-fizycznego pacjenta.

Kinezyterapia

czyli leczenie za pomocą ruchu powinna być prowadzona w postaci indywidualnie dobranych ćwiczeń trwających 20-30 minut dziennie. Podczas ćwiczeń skupiamy się na likwidacji spastyczności, poprawie zakresu ruchomości oraz siły mięśniowej. Wykorzystujemy proste przybory takie jak laski gimnastyczne, piłki, elastyczne taśmy do ćwiczeń z oporem)

W procesie rehabilitacji wykorzystuje się tez nowoczesne metody takie jak:

PNF.  Ćwiczenia PNF wzorują się na naturalnych ruchach człowieka i są odzwierciedleniem czynności dnia codziennego. Z faktu, że stwardnienie zanikowe boczne usposabia do zapalenia płuc bardzo ważną częścią postępowanie fizjoterapeutycznego są ćwiczenia oddechowe. Wykonujemy je dmuchając do butelki z wodą, a także poprzez pozycje ułożeniowe oraz ćwiczenia efektywnego kaszlu i oklepywania.

Stwardnienie zanikowe boczne to choroba którą:

Nie można się zarazić, nie uznaje różnic rasowych i geograficznych, może dotyczyć każdego i wszędzie.

stwardnienie zanikowe boczne