Stwardnienie zanikowe boczne

Stwardnienie boczne zanikowe (SLA)

jest szybko postępującym schorzeniem neurologicznym, w którym dochodzi do stopniowego pogorszenia funkcji motorycznych. Zapadalność na SLA szacuje się na ok. 5 przypadków na 100000 osób. Największa ilość zachorowań występuje w 5. i 6. dekadzie życia. Od momentu postawienia diagnozy do śmierci mija średnio od 3 do 5 lat. W niektórych przypadkach może wynosić nawet 10 lat.

Etiologia stwardnienia zanikowego bocznego nie została do końca wyjaśniona. Do najważniejszych mechanizmów powodujących uszkodzenie górnego i dolnego neuronu ruchowego zalicza się: stres oksydacyjny, toksyczność kwasu glutaminowego, dysfunkcje mitochondriów, zaburzenia transportu aksonalnego. Stwardnienie zanikowe boczne może też mieć przyczynę w mutacji genowej.

W początkowym stadium stwardnienie zanikowe boczne dzieli się na dwie podstawowe postacie tj. kończynową i opuszkową. W postaci kończynowej charakterystycznym objawem jest niedowład kończyn oraz bóle i kurcze mięśni, drżenie pęczkowe, spastyczne napięcie mięśni, przewlekłe zmęczenie. W postaci opuszkowej mamy do czynienia z dysartrią, dysfagia, nadmierne ślinienie.

Bezpośrednimi przyczynami śmierci w stwarnieniu zanikowym bocznym są niewydolność oddechowa, zachłystowe zapalenie płuc oraz w przypadku długotrwałego unieruchomienia zakrzep płuc.

rehabilitacja w stwardnieniu zanikowym bocznym

Zasadniczym celem rehabilitacji w SLA jest poprawa jakości życia pacjenta. Usprawnianie ma za zadanie poprawić wydolność, spowolnić proces postępu choroby. Opóźnia pojawienie się zaników mięśniowych i zaburzeń oddychania. Postępowanie fizjoterapeutyczne powinno być wdrożone jak najwcześniej by umożliwić choremu jak najdłuższe zachowanie samodzielności. Kompleksowy program rehabilitacji w stwardnieniu zanikowym bocznym powinien być prowadzony poprzez współpracę wielospecjalistycznego zespołu w skład którego wchodzą: neurolog, fizjoterapeuta, pulmunolog, laryngolog, logopeda i psycholog. Rehabilitacja powinna być zaplanowana indywidualnie i dostosowana do aktualnego stanu psycho-fizycznego pacjenta.

Kinezyterapia czyli leczenie za pomocą ruchu powinna być prowadzona w postaci indywidualnie dobranych ćwiczeń trwających 20-30 minut dziennie. Podczas ćwiczeń skupiamy się na likwidacji spastyczności, poprawie zakresu ruchomości oraz siły mięśniowej. Wykorzystujemy proste przybory takie jak laski gimnastyczne, piłki, elastyczne taśmy do ćwiczeń z oporem)

W procesie rehabilitacji wykorzystuje się tez nowoczesne metody takie jak:

PNF.  Ćwiczenia PNF wzorują się na naturalnych ruchach człowieka i są odzwierciedleniem czynności dnia codziennego. Z faktu, że stwardnienie zanikowe boczne usposabia do zapalenia płuc bardzo ważną częścią postępowanie fizjoterapeutycznego są ćwiczenia oddechowe. Wykonujemy je dmuchając do butelki z wodą, a także poprzez pozycje ułożeniowe oraz ćwiczenia efektywnego kaszlu i oklepywania.

Stwardnienie zanikowe boczne to choroba którą:

Nie można się zarazić, nie uznaje różnic rasowych i geograficznych, może dotyczyć każdego i wszędzie.

stwardnienie zanikowe boczne